bij de Powwow

Tijdens mijn verblijf in Arizona heb ik heel erg uitgekeken naar de Powwow die in Mesa werd gehouden. Voor mij was het de laatste dag daar, ik zou de volgende dag in de middag terug vliegen naar Nederland. Gary en Diana hadden besloten om er al op tijd heen te gaan zodat we goede plaatsen zouden hebben en dat ik tevens het opbouwen en voorbereiden van deze Powwow kon meemaken. Al bij mijn eerste stap op het terrein kreeg ik kippenvel……je hoorde in de verte al de drums en het gezang en ineens besefte je dat je een Powwow mee zou maken. Je hoorde ze, maar zag ze niet. Het enige wat je zag was het opbouwen van de stands en het klaarzetten van hun handgemaakte spulletjes en dat ze druk bezig waren om alles in en rondom de arena klaar te maken.

Het was op een groot grasveld in een park. Die dag was het ook ontzettend warm….Na verloop steeg de temperatuur enorm, en als je dan de kleding zag van de dansers, dan kon je wel nagaan dat die het behoorlijk warm hadden. Ikzelf liep na verloop van wat tijd ook aardig te zweten daar. Je zag ook steeds meer dansers rondlopen op het terrein en Gary en ik zagen een danser en ja, dan wil je wel graag met hem op de foto en dan moet je beleefd vragen of degene dat wel wil, je kunt niet zomaar ongevraagd foto´s gaan nemen en de eerste foto die Gary nam van mij met een danser voelde wat onwennig aan. Daar sta je dan naast een danser in zijn mooie kleding en dan gaat er veel door je hoofd en vooral als je zo Native minded bent als ik. Na wat te hebben rondgelopen daar en nog een paar foto´s te hebben gemaakt van mij met een Navajo vrouw en wat te hebben rondgekeken naar wat ik nog wel wilde kopen later, gingen we even zitten op onze plaats. Ze hadden juist bij onze plek een grote watertank neergezet i.v.m. de warmte en dat was ideaal. We zagen dat de Gourddansers al in de arena stonden te dansen. Ze stonden aan de kant te dansen en het zou zeker niet lang meer duren eer het veld werd geheiligd door de medicijnman. Ze noemen dat blessing van het gras waarop ze straks gaan dansen.

Van Diana en Gary kreeg ik nog een cadeautje nadat ze terug kwamen van een korte wandeling, een mooie haarknip gemaakt van hout en kralen, dat aangezien ik mijn haar veel in een staart heb. Voor mij kon deze dag al niet meer stuk, daar loop je dan tussen honderden Native´s en je kon je tegoed doen aan hun eten en keek je ogen uit naar al die handgemaakte spullen…en helaas kun je dan niet alles kopen wat je graag wilt hebben. Ik genoot zichtbaar van deze ervaring en ik hoop dat ik wederom een Powwow kan meemaken als ik naar Arizona ga, maar dat zal nog wel even duren en dus moet ik even wat geduld opbrengen.

Het liep tegen de middag en de medicijnman kwam het veld op en het werd stil, hij stond daar als in trance zijn blessings te zingen en er mochten absoluut geen foto´s worden gemaakt, gefascineerd keek ik naar hem en hij was druk bezig met zijn handen en armen en te zingen, om het veld en de dansers en alle goden goed te stemmen zodat het een mooie en goede Powwow zou worden, nadat hij klaar was kregen wij te horen dat om 1 uur de Grand Entry zou beginnen en dat betekende dat dan alle dansers het veld zouden opkomen, zo´n 500 dansers zouden er die middag in de ring komen, mannen, vrouwen, en kinderen, en er waren tijdens deze Powwow veel kinderen aanwezig en daaruit maak je op dat ook de volgende generatie deze traditie voortzet.

The Grand Entry

Het was zover, de Grand Entry zou beginnen, het openen van deze Powwow en dus kwam als eerste degene binnen met de adelaarstaf wat betekend dat de Native´s er als eerste waren voordat de blanken Amerika betraden en daarna de vlag van de staat Arizona waar de Powwow wordt gehouden en dan de Amerikaanse vlag, traditie getrouw komen altijd zo de dansers binnen met hun vlaggen en altijd de adelaarstaf voorop. Nadat de eersten binnen waren volgden de rest van de dansers, wij zaten tussen de drums in en dat klonk best wel heftig….de drums en het gezang, alleen daarvan kreeg je al kippenvel. Langzaam kwamen de dansers binnen en je zag gelijk de vele variatie´s van hun kleding, kleding die hun positie uitstraalden en die echt heel kostbaar is, mooi versierd met veren en andere dingen wat op zicht al een heel karwei moet zijn om dat te maken.

Ik heb mijn ogen uitgekeken naar al dat moois, kleurrijk en traditioneel gemaakte kleding, en zelfs de kinderen zagen er schitterend uit. Nadat alle dansesr en danseressen binnen waren werd er door elke drumgroep een dans gezongen en daar dansten ze dan op. Iedere tribe op zijn eigen manier maar als in trance op het ritme van de drum. Het is moeilijk te beschrijven wat je dan meemaakt en wat je ziet. Het is een ervaring voor het leven en ik heb er volop van genoten. Voor mij kon die dag al niet stuk, het mooie weer en al die dansers, en dat je er rond loopt en met sommige Natives een praatje maakt en zo weer contacten legt. Uren achter elkaar bleven de drums en het gezang doorgaan en zag je de dansers dansen. En dat allemaal op het ritme van de drums. Ik heb zoveel mogelijk gefilmd en Gary heeft foto´s gemaakt want ik kon niet alles tegelijk.

Voor mij zijn dat dierbare herinneringen en kan ik alles terug zien op de dvd en geniet van de vele mooie foto´s en waan me dan weer bij die Powwow, ik hoop dat ik de volgende keer weer een Powwow mee kan maken als ik in Arizona ben. Voor mij was deze dag meer dan een bijzondere dag…Ik voelde mij er thuis en juist mijn interesse voor de Natives heeft mij dichter bij hen gebracht. Stel de juiste vragen, wees beleefd en je krijgt zóveel over hen te horen. Zo leg je contacten voor in de toekomst en wat ik vooral heb, is veel respect voor hen en daarbij wil ik nog zoveel meer ontdekken. Ik hoop dat het in de toekomst lukt en ik weer terug kan naar Arizona, want er is nog zoveel wat ik wil zien en nog zoveel te leren van de Natives waar ik mij bij thuis voel.

Wat de Powwow betreft…..zoiets moet je hebben meegemaakt, dat valt moeilijk uit te leggen in woorden. Ik ben dankbaar dat ik erbij was en mede dankzij Gary en Diana heb ik een schitterende tijd gehad. Ze hebben mij opgenomen als een familielid en Gary heeft mij meegenomen naar de Navajo´s en de schoonheid van Arizona laten zien. Een ruige, warme, maar mooie staat waar ik mijn hart aan heb verloren. Dagelijks heb ik nog contact met Gary en ik krijg veel dingen toegestuurd en elke keer is het weer een verrassing. Voor mij zijn ze familie en andersom ook, Bideezhi en Anaai, zusje en broer en ik zal altijd Gary zijn Bideezhi blijven en ik zal er zeker vaker heen gaan als het mogelijk is. Ik kan alleen maar zeggen dat ik gezegend ben met hen en hun dankbaar ben dat ze mij als familielid hebben opgenomen!!!

100_2458

100_2351

100_2443

powwow04

powwow05

powwow07

powwowjongens