Op weg naar Window Rock

Rez trip van 20 t/m 22 oktober 2005

Ali bij de Window Rock Na al wat van de omgeving bij Gary te hebben gezien en wat andere plaatsen zijn in geweest was het dan zover, we zouden de 20ste vertrekken voor onze reis naar de Rez. We hadden de avond tevoren al onze spullen ingepakt want we zouden een paar nachten in Window Rock verblijven, dat ligt in het Navajo reservaat. De volgende morgen hebben we de auto ingeladen met eten en drinken voor onderweg, voor mij was het iets om naar uit te zien, het zou dan eindelijk gebeuren, ik zou naar de Rez gaan, en na wat ik daar bij Gary en Diana had gezien qua landschap kon ik niet vermoeden dat ik zoveel veranderingen te zien zou krijgen in die paar dagen. We zijn na afscheid te hebben genomen van Diana vertrokken en zijn dan eindelijk op weg, we verlaten Mesa en eigenlijk begint het daar al, het landschap verandert en je ziet allemaal Saguaros cactussen en dorre struiken, we rijden door de woestijn richting de bergen.Na verloop van tijd merk je ook dat het verkeer mindert en verder zie je veel vrachtverkeer, wagens volgeladen met hooi of met hout. Natuurlijk heb ik tijdens het rijden veel gefilmd en gefotografeerd, en hebben we onderweg gestopt om foto’s te maken. Wat je ook niet mag vergeten is dat je extra benzine bij je hebt want je komt niet altijd een tankstation tegen, het is daar goed geregeld maar er zijn wegen die zolang zijn eer je weer in de beschaving komt en daar zie je echt geen pompstation langs de weg, laat staan dat ze er praatpalen kennen als je er met pech staat.

We reden veelal op de oude Route 66 voor velen zegt die naam al veel, nu heet deze weg de Interstate 40, je ziet nog wel af en toe een bordje eronder waarop staat dat het de voormalige Route 66 was. Hoelang we moesten rijden en hoeveel mijlen daar had ik geen flauw idee van, als ik Gary vroeg hoever het was dan zei hij steeds nog een poosje zo’n drie uur nog als het meezit, ik merkte al snel dat men daar niet zo in mijlen of tijd rekende, het was gewoon zo van je komt er wel. Ondertussen genoot ik enorm van het landschap dat veranderde van woestijnachtig naar bergachtig en groen bebost, en dat je daar continue in reservaten rijdt, het Apache reservaat noemen ze daar Apache junction en dat zie je aan de groene bordjes langs de wegen. Ondanks het lange rijden vloog de tijd toch voorbij want Gary gaf mij veel informatie, hij zei al dat ie niet zo’n prater was maar daar heb ik niks van gemerkt, vanaf de eerste dag dat ik bij hun was hebben we veel gepraat, mede doordat ik dezelfde interesse heb als hij en mede door mijn vele vragen en mijn vele reacties op het mooie landschap.

Bij de Window Rock Onze reis ging dus naar het noorden, naar Window Rock waar Gary een kamer had geboekt, onze eerste tussenstop zou zijn Payson waar we ook konden tanken. Payson, een dorp waar je snel doorheen bent, je vindt er de gebruikelijke dingen zoals een winkel en wat andere zaakjes, en je ziet er gallerie’s , meestal kleine winkeltjes waar ze handgemaakte Indiaanse dingen verkopen, je ziet ook bij tankstations Indianen sieraden verkopen. We hebben van Mesa naar Payson steeds op de autoweg 87/260 gereden en vandaar uit gingen we richting Winslow, die rit ging dwars door Apacheland waar we ons al in bevonden, we sloegen af naar een heel andere weg met veel bochten en heuvels op en af. We reden nu meer in de bergen, geen autoweg of snelweg meer, hier werd je er continue aan herinnerd door borden dat je een scherpe bocht kon verwachten of dat je niet mocht inhalen en verder dat je weer ging klimmen, al met al een fascinerende route en waar je auto in goede conditie moest zijn. Het rijden zelf vondt ik daar wel heel fijn, elke keer zag je een andere omgeving en je wist nooit wat je te zien kreeg na een scherpe bocht, het is relax rijden maar toch erg veel opletten aangezien het een bochtige en klimmende weg was, en verder moest je oppassen voor een koe of paard die langs de weg liep, die ontsnapten wel eens door een kapot stuk van de omheining. Na enige tijd bereikten we Winslow en reden door naar Holbrook en vandaar gingen we de Interstate 40 weer op richting Window Rock, nu konden we weer opschieten en we passeerden zo Painted Desert en Petrified Forest National Park en betraden zo het gebied Painted Cliffs en gingen bij Lupton de Interstate af en vandaar was het nog maar een klein stukje naar Window Rock, al met al zaten we dichtbij de grens van Utah. Eindelijk waren we er, Window Rock, Navajo Indian Capitol……

Bij de Window Rock Hoe beschrijf je een reis met zoveel veranderingen in het landschap, waar je van het het ene mooie in het andere valt, waar het gebied zo ruig kan zijn en dat er Indianen wonen in dit soms zo dorre gebied, hier merk je pas echt dat je in een heel andere wereld zit, dorpen zover van elkaar vandaan, gezinnen die helemaal achteraf wonen en ver van de bewoonde wereld. Voor mij was dit nog maar het begin en ik had al zoveel gefilmd en gefotografeerd en viel van het ene in het ander, maar verder was het voor mij iets meer, het gevoel van er thuis horen, ik had dat al vanaf het begin maar dat gevoel werd steeds sterker, en ik was blij en trots dat ik hier mocht zijn. Window Rock, we waren er en we melden ons bij Navajo Inn, en Gary moest wel lachen want hij zei al dat hij even was vergeten dat we nu in het Navajo reservaat waren en daar hun tijd verschilde van de onze en gelukkig waren we nog op tijd om in te checken. De reis heeft langer geduurd maar dat kwam mede door het mooie landschap waar we toch van wilden genieten, en de tussenstops die we hadden gemaakt.

Maar goed we waren er en hadden onze bagage in onze hotelkamer gedaan en zijn toen naar het zo beroemde Window Rock gebied gegaan, oftewel naar die enorme berg met die grote gat erin waar de je de wind doorheen hoort fluiten, glad geslepen door de wind en waar een heel verhaal aan vast zit. Verder ben je daar bij de Navajo Indian Capitol waar ze hun eigen plaats hebben voor bijeenkomsten waar de stamoudsten bijeenkomen etc…. Voor mij was dit het begin van nog meer bezienswaardigheden, laat staan dat ik het hier al wonderbaarlijk mooi vond wat stond mij dan te wachten de komende dagen als we echt het ruige gebied in gingen???? Na wat te hebben rondgelopen daar heeft Gary eerst een gids gebeld voor onze trip naar Canyon de Chelly de volgende ochtend. Daarna zijn we gaan eten en heb ik nog wat gekocht in het winkeltje van het hotel en Gary gaf mij nog wat cadeau, veel dingen heb ik gehad van Gary en Diana tijdens mijn verblijf daar bij hun. Overdag is het aangenaam in de Rez maar in de avond koelde het snel af en werd het er wel erg koud, verder heb ik vandaar nog naar huis gebeld om te laten weten dat alles naar wens verliep. Onze eerste dag zat erop….eindbestemming Window Rock en vandaar zouden we andere historische en schitterende bestemmingen aandoen, waarvan de eerste zou zijn Canyon de Chelly.

Canyon de Chelly

aankoms chelly

Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt in het hotel zijn we op pad gegaan naar onze volgende bestemming. Gary had een gids ingehuurd en we hadden een tijd afgesproken en een prijs vastgesteld, en na enig overleg werd er besloten dat ik zou betalen aangezien ik het meeste geld contant bij me had. Wat mij erg was opgevallen was de vriendelijkheid van de Navajo’s en het uitstekende eten, wat ik elke dag wel wil hebben, ik kan mij daar goed in vinden in hun eten en ik mis dat best wel. We reden na wat spullen te hebben ingepakt richting Chinle waar Canyon de Chelly ligt, een mooie route ernaar toe via Ganado waar Hubbel Trading Post ligt, maar daar komen we later op, naar Chinle waar we zo tegen half elf waren. We gingen eerst maar het bezoekerscentrum om te vragen waar we onze gids konden vinden, maar die was er nog niet. Na een poosje kwam onze gids eraan, een Navajo vrouw, helaas weet ik haar naam niet meer, ze had een jeep bij zich die geheel open was en die er niet uitzag zo vuil, en ik begon mij al af te vragen van waar kom ik nu in terecht. Ik had besloten om maar achterin te gaan zitten want dan kon ik van alle kanten filmen en foto’s nemen, nou en van dat filmen tijdens het rijden had ik na een tijdje mooi vanaf gezien want dat viel haast niet te doen, met andere woorden het terrein wat ontzetten ruig. Gary probeerde wat foto’s te nemen tijden het rijden maar ook dat viel tegen.

Nu begreep ik ook waarom je hier niet zonder gids heen moest gaan, iets wat ze niet graag hebben, en al helemaal niet met je eigen auto want je komt haast niet door het ruige terrein heen en vooral niet als je er niet bekend bent. We reden Canyon de Chelly in en werden gelijk omringd door mooie grote rotsen, geel/beige van kleur, allemaal een soort zandsteen/gebergte. Het had daar enkele dagen van te voren goed geregend en het terrein was erg ruig, en nu druk ik mij zachtjes uit. Tijdens het rijden schudde je alle kanten op en moest je je soms wel erg goed vast houden, en je was al blij als je ergens stopte zodat je wat rond kon lopen. Bij veel plaatsen waar werd gestopt zag je Navajo’s hun spulletjes aanprijzen, van heel veel sieraden tot Kachina’s en Gourds en noem maar op. Wat mij opviel en dat was wat Gary bedoelde dat je hier goed zaken kon doen, en al dat mooie handwerk valt niet te beschrijven, er wordt veel turkoois in verwerkt, dat was mij gelijk al opgevallen. Natuurlijk heb ik ook nog wel het een en ander gekocht en van Gary kreeg ik nog wat cadeau's.

Na ander en half uur er te zijn geweest en veel mooie foto’s te hebben gemaakt hebben we bij het bezoekerscentrum onze gids betaald en haar bedankt voor de vele informatie en de tijd die ze aan ons heeft gespendeerd. We waren allebei best wel gebroken van deze ruige rit, maar wat je te zien krijgt is het allemaal wel waard, en ik begrijp nu dat je soms het beste een gids in kunt huren want dan ben je toch het beste uit, en hun hebben ervaring om daar te rijden en weten de weg en de geschiedenis. Daarbij komt dat het hun land is en dat je er best wel wat voor over mag hebben om gebruik te maken van hun hulp, je krijgt er zoveel voor terug. Het was inmiddels al in het begin van de middag en er stond nog een tour op het programma, nog zo’n kleine twee uur te gaan eer we daar zouden aankomen, iets waar ik enorm naar had uitgekeken, Monument Valley.