Wounded Knee

Wie heeft er niet van gehoord........Wounded Knee, een veldslag, een oorlog, een afslachting, een bloederig masacre zoals het te boek staat. Het is wel een van de bekendste “Battles”in de Indiaanse geschiedenis, een conflict die uit de hand is gelopen en waar verschillende verhalen aan vast zitten, en waar de U.S Army toendertijd definitief het verzet van de Indianen verbrak. Helaas stierven er vele Indianen, onnodig door deze oorlog.

Ik begin met wat er is gebeurd, en sluit af met twee verslagen, eentje van net voor die veldslag en eentje erna, het zogenaamde officiele onderzoek. Daarna sluit ik af met een verhaal van na de "Battle of Wounded Knee". De foto’s spreken voor zich……

battle wounded knee

Wounded Knee, een nog niet ingenomen stuk land op het Pine Ridge Indian Reservaat, was het conflict tussen de lokale Native Amarican populatie en de U.S. regering.

In het late 1880 begonnen de Sioux met het praktiseren van een religie gebracht door Wovoka, een Paiute voorspeller die beloofde dat men door de Ghost-Dance te uitvoeren het zou resulteren tot het terugkeren van hun land, de wederopstanding van hun voorouders zoals ze hadden geleefd, en tevens de verdwijning van de blanken, de toekomst zou vrede en verdraagzaamheid zijn.

Dichtbij waren de blanken, bang voor de Native’s rituelen……..zij riepen de hulp in van de Federale troepen. Het U.S. leger geloofde dat Chief Sitting Bull de aanstichter was en een opstandige rebel, en ze arresteerden hem in 1890. Toen Sitting Bull werd afgevoerd onder toezien van zijn mensen, een vuurgevecht was het gevolg. Dertien mensen inclusief Sitting Bull werden gedood, zijn volgelingen vluchten, sommigen naar het kamp van Chief Big Foot. Chief Big Foot was ook al omringd door drieduizend mannen van het Seventh Cavalry Regiment onder leiding van Major Samuel Whiteside. De soldaten dachten de Sioux te reorganiseren in een nieuw opgezet kamp bij Wounded Knee Creek. Het kamp van Big Foot was al doorzocht op wapens die waren verborgen in de wagens en dekens, Big Foot zelf stond onder medicinale behandeling vanwege zijn ziekte. Hij had zichzelf vrijwillig overgegeven in Pine Ridge maar helaas viel hij in de handen van het Seventh Cavalry………. Het kamp aan Wounded Knee Creek waar ook de vele Sioux naartoe waren gevlucht lag aan de grens van het reservaat. Een medicijnman genaamd Yellow Bird maakte de soldaten nerveus door stof naar hen te gooien en oorlogskreten te krijsen. Het was 29 december 1890 toen een doofstomme jongen (waarschijnlijk Black Fox) viel en per ongeluk een oud geweer liet afgaan.

chief big foot

Dat was het signaal voor een aanval, de Native’s hadden nog geeneens een half dozijn wapens. Chief Big Foot werd neergeschoten in de tent van de soldaten, de Hotchkiss geweren schoten in het rond en schoten gaten in de groepen moeders en kinderen. Er waren 250 Native’s waarvan 200 werden vermoord, 62 van hen waren moeders met kinderen. De soldaten hadden zelf ongeveer 60 mensen gewond of dood tijdens het vuurgevecht, meesten door hun eigen kogels. De soldaten van de andere kampen aan de zijlijn vuurden ook en die raakten hun eigen mensen, vandaar de gewonden en doden van hun kameraden. De lichamen van de Native’s, bevroren en stijf als een stuk gesneden hout, werden allemaal samen begraven in een grote gegraven kuil. Een fotograaf maakte foto’s zodat de soldaten ze als souveniers naar hun familie konden sturen.

Telegram van:
General Nelson A. Miles, Rapid City, South Dakota.
December: 19th - 1890.

Terwijl de Indianen, bijna onder dwang en geforceerd een verdrag moesten tekenen, gepresenteerd door de geautoriseerde Commissie van het Congres, waar ze hun eigendeel van hun land in het reservaat moesten afstaan aan de blanken die het al hadden ingenomen, was het gouverneurschap gefaald om de wensen van de Indianen te vervullen zoals was afgesproken. In plaats daarvan of om ook maar een fatsoenlijke eis voor hun medewerking te vervullen, hebben ze de Indianen op een rantsoen gezet van bijna niks, verder kregen ze niets terug voor het afnemen van hun land. Ze kregen geen positieve garantie of ook maar een toezegging van wat er zou veranderen voor hen in de toekomst, met andere woorden ze werden bedrogen.

Officieel onderzoek "Wounded Knee"
op inniatief door het Congres, geschreven door:
Generaal E.D. Scott.

Er is niets dat ook maar enig excuus behoeft van wat er is gebeurd in de “Wounded Knee” battle, net als het vermoorden van een gewonde hert door een hysterische rekruut. Het vuren is begonnen door de Indianen en ging door totdat ze stopten, uitgezonderd het geschreven hierboven (het artikel). Dat vrouwen en kinderen werden vermoordt was onfortuinlijk maar onvermijdelijk, en de meesten zijn gedood door Indiaanse kogels. De Indianen bij Wounded Knee brachten hun eigen vernietiging zoals waarschijnlijk andere mensen het deden. Ze vielen de troepen aan, als een tragedie in de Indiaanse geschiedenis van de trots en welvarendheid ervan, en dat ze waren onder een vreemd religieus hallucinatie is alleen een verklaring en geen excuus voor het gebeuren.

But the land was already claimed by a people when the cowboy came and when the soldiers came. The story of the American Indian is in a lot of ways a story of tragedy, like that day at Wounded Knee, South Dakota.

 

Big Foot was an Indian chief
Of the Minneconjou band.
A band of Minneconjou Sioux,
From South Dakota land.


Big Foot said to Whiteside,
"Stay away from Crazy Horse."
But Whiteside crossed into Sioux land,
And he never came back across.


Then Big Foot led his people,
To a place called Wounded Knee.
And they found themselves surrounded,
By the 7th Cavalry.


Big chief Big Foot,
Rise up from your bed.
Minneconjou babies cry,
For their mothers lying dead.


Big Foot was down with a fever,
When he reached Wounded Knee.
And his people all were prisoners,
Of the 7th Cavalry.


Two hundred women and children,
And another hundred men.
Raised up a white flag of peace,
But peace did not begin.


An accidental gunshot,
And Big Foot was first to die.
And over the noise of the rifles,
You could hear the babies cry.


Big chief Big Foot,
It’s good that you can’t see.
Revenge is being wrought,
By Whiteside’s 7th Cavalry.


Then smoke hung over the canyon,
On that cold December day.
All was death and dying,
Around where Big Foot lay.


Farther on up the canyon,
Some had tried to run and hide.
But death showed no favorites,
Women, men, and children died.


One side called it a "massacre",
The other a "victory".
But the white flag is still waving,
Today at Wounded Knee.


Big chief Big Foot,
Your Minneconjou band.
Is more than remembered here,
In South Dakota land.